บทที่ 31 18 หน่วงใจ(2)

“โถ คนดีของย่า หนูน่ารักมากรู้ไหม ปู่กับย่ารักหนูมากนะลูก” คุณหญิงมณีปาดน้ำตาก่อนที่จะหอมแก้มหมูน้อยซ้ำ ๆ สองสามที คุณพยัคฆ์ยกมือขึ้นลูบศีรษะของหมูน้อยพลางถอนลมหายใจ มันเป็นความรู้สึกที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก สำหรับเรื่องที่เราทุกคนในห้องกำลังเผชิญ เพราะความจริงแล้วพ่อที่หมูน้อยรู้จากฉันไม่เคยมีตัวตน

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ